مانند بسیاری از آثار سینمای آسیا، A Tale of Two Sisters علاوه بر ترس و وحشت فوقالعاده، تجربهای غنی از رنگها، زیباییشناسی بصری و فضاسازی دارد.
دو خواهر به نامهای سو-می (Su-mi) و سو-یون (Su-yeon) به خانه روستایی خانواده بازمیگردند و با نامادری جوانشان، اون-جو (Eun-joo)، روبهرو میشوند که در ابتدا تلاش میکند مهربان و خوشبرخورد به نظر برسد.
سو-یون که خواهر کوچکتر و آسیبپذیرتر است، معمولاً از رفتار خواهر بزرگترش سو-می پیروی میکند. رابطه اعضای خانواده، مخصوصاً هنگام صرف غذا، بسیار سرد و پرتنش است؛ دخترها نسبت به نامادری احساس خصومت دارند، در حالی که پدر خانواده فردی دور، خسته و کمحرف به نظر میرسد.
سو-یون به دلیل شخصیت ضعیفترش بیشتر تحت تأثیر ترس و فشار قرار میگیرد و وقتی سو-می حضور ندارد، بارها شکایت میکند که نامادریاش او را آزار میدهد.
با گذشت ساعتها و روزها، کمکم برای همه روشن میشود که چیزی در این خانه درست نیست؛ و شاید حتی خود اون-جو نیز آنطور که به نظر میرسد نباشد.
ترس موجود در A Tale of Two Sisters بسیار پیچیده و حسابشده است. حتی اگر بعضی از شیوههای ترساندن فیلم برایتان آشنا باشد، تصاویر چشمنواز، موسیقی زیبا و فضای خاص آن باعث میشود فیلمی که بیش از ۱۵ سال از ساختش گذشته، همچنان تازه و تأثیرگذار به نظر برسد.
بازی یوم جونگ آه (Yum Jung-ah) در نقش اون-جو بسیار قابل توجه است؛ مخصوصاً زمانی که تغییرات شدید روحی و رفتاری شخصیتش را نشان میدهد. صحنه گفتوگوی شام او با برادر و همسر برادرش، از بهترین لحظات بازی او در فیلم محسوب میشود.