August Underground

فیلم **August Underground** چند سال پس از *The Blair Witch Project* اکران شد، اما از نظر سبک فیلم‌های «ویدئوی پیداشده» و «فیلم خانگی» آمریکایی، قدمی بسیار فراتر گذاشت. شیوه فیلم‌برداری آن به‌قدری واقعی به نظر می‌رسد که هر کسی که با دوستانش ویدئوهای آماتوری ضبط کرده باشد، فوراً با گفت‌وگوها، نحوه تدوین و فضای فیلم ارتباط برقرار می‌کند. کارگردان، فرد ووگل، یکی از دو شخصیت اصلی فیلم را بازی می‌کند و آلن پیترز، هم‌نویسنده فیلم، نقش فیلم‌بردار را بر عهده دارد. داستان بسیار ساده است: دو دوست در نقاط مختلف پرسه می‌زنند و مرتکب قتل‌های وحشیانه می‌شوند.

در همان دقیقه اول، فرد رو به دوربین می‌گوید: «عاشقش می‌شین.» و فیلم بلافاصله فضای آشفته و بیمارگونه خود را نشان می‌دهد. خنده‌ها و واکنش‌های فیلم‌بردار به رفتارهای فرد، باعث می‌شود احساس شود بیننده شاهد و همراه این اتفاقات است.

فیلم تلاش می‌کند همه چیز را تا حد ممکن واقعی نشان دهد. شخصیت‌ها حتی از بوی تعفن اجساد و محیط اطرافشان منزجر می‌شوند و در چند صحنه حالت تهوع پیدا می‌کنند. همین موضوع به حس واقع‌گرایانه فیلم اضافه می‌کند. در میان این فضای تاریک، گاهی نماهایی عادی از زندگی روزمره و محیط روستایی دیده می‌شود که برای لحظاتی از شدت تنش می‌کاهد.

این فیلم بیشتر به خاطر سبک مستندنما، فضای بسیار آزاردهنده و تلاش برای ایجاد حس واقعیت شناخته می‌شود و در میان فیلم‌های زیرزمینی و افراطی ژانر وحشت جایگاه خاصی پیدا کرده است.