Ilsa: She Wolf of the SS

همچنین با نام‌های: ایلسا، گرگ ماده اس‌اس، نازی آنجا بود، گرچن‌ها هم بودند، ماده سگ اردوگاه عشق ۷، ایلسا – گرگ ماده اس‌اس، انحراف در اردوگاه سادیست‌ها

خلاصه داستان:
در یک اردوگاه کار اجباری نازی که توسط زن بی‌رحمی به نام فراولاین ایلسا اداره می‌شود، سربازان دسته‌ای از زندانیان جدید را می‌آورند. ایلسا همراه با کمک‌هایش آزمایش‌های پزشکی وحشیانه روی زنان زندانی انجام می‌دهد، در حالی که مردان هم دوران سختی را پشت سر می‌گذارند. ایلسا با همه مردان زندانی رابطه جنسی برقرار می‌کند. هدف او این است که ثابت کند زنان توانایی تحمل درد و رنج بیشتری نسبت به مردان دارند و بنابراین باید اجازه داشته باشند در جبهه جنگ بجنگند.

نقد اول:
این فیلم محصول اوایل دهه ۱۹۷۰ است و در زمره فیلم‌های اکسپلویتشن (بهره‌کشی) طبقه‌بندی می‌شود. اثری در ژانر «نازیسپلویتشن» و «سکسیسپلویتشن» همراه با کمی از سبک «زنان در زندان». مثل بقیه فیلم‌های این دسته، پر از برهنگی، شکنجه و نمایش سادیسم با عناصر نازی است. بازیگران عموماً غیرحرفه‌ای و ناشیانه بازی می‌کنند و ارتباط film با واقعیت تاریخی کاملاً قطع است. مثلاً افسران زن اس‌اس همه زنانی جوان، خوش‌اندام و بلوند هستند که فقط به فکر سکس و شکنجه‌اند، در حالی که سربازان معمولی نازی عمداً زشت و با مدل موهای دهه ۷۰ نشان داده می‌شوند.

فیلم با هدف برانگیختن غرایز پایین و ابتدایی ساخته شده و هیچ ادعایی برای هوشمندی یا عمق ندارد. حتی صحنه‌های شکنجه و آزمایش‌های پزشکی‌اش هم اغلب به شکل مضحک و غیرمنطقی درمی‌آیند (مثل استفاده از دستگاه‌های الکتریکی فالیک‌شکل). یونیفرم ایلسا هم بیشتر شبیه لباس‌های سکسی است تا لباس افسری واقعی. با وجود همه این ایرادها، فیلم به عنوان نمونه‌ای از سینمای گرایندهاوس دهه ۷۰ قابل بررسی است. بازی دایان تورن در نقش ایلسا اغراق‌آمیز و پررنگ است و گاهی صحنه‌های وحشتناک را به چیزی شبیه اسکیس طنزآمیز تبدیل می‌کند.

نقد دوم:
این فیلم نمونه‌ای از فیلم‌های زن در زندان (WIP) است که با عناصر نازیسپلویتشن ترکیب شده. داستان درباره ایلسا، افسر سادیست و بیمار اس‌اس است که اردوگاه زنان را اداره می‌کند و از شکنجه و انحرافات جنسی لذت می‌برد. فیلم به شدت منزجرکننده است و در طول یک و نیم ساعت، صحنه‌های خونین و سوءاستفاده از زنان را پشت سر هم نشان می‌دهد. بازیگری تقریباً وجود ندارد و انتخاب بازیگران (به‌خصوص دایان تورن) هم نامناسب به نظر می‌رسد.

نویسنده معتقد است فیلم بیشتر برای ارضای امیال بیمارگونه کارگردان ساخته شده و تماشای آن را به هیچ‌وجه توصیه نمی‌کند. این اولین فیلم زن در زندان او بوده و بعد از دیدن آن علاقه‌اش به این ژانر کاملاً از بین رفته است.